Introdución

O hórreo ou graneira é un graneiro especializado adicado á cura, almaceamento e conservación das colleitas de cereais. Pero o hórreo era tamén o exponente da capacidade productiva dos propietarios, ademáis dun elemento imprescindible da casa labrega.

A orixe do hórreo sitúase probablemente no neolítico, datando a primeira referencia escrita do século I a. de C. A partires do século XVII, coa chegada do millo dende américa, o hórreo foise alongando e transformando no que coñecemos hoxe en día. A súa etapa de maior explendor comprende os séculos XVIII e XIX.

O hórreo componse dunha base asentada nunha soleira (lousa ou estructura de apoio); esta base pode estar formada por pés (columnas), cepas (muros transversais) ou celeiro (muro arredor do perímetro), ou combinacións de varios. A base coróase con rateiras ou tornaratos que impiden o acceso ós roedores. Sobre a base, a estructura da cámara consta de grades (vigas sobre a base), piso, columnas, penais (paredes dos extremos), costais (paredes leterais) e pinches (dinteis). O peche pode ser de madeira ou pedra (ou ladrillo máis recentemente) e pode prescindir das columnas, e presenta ranuras de ventilación. A cuberta, a dúas augas normalmente, soe ser de tella, soportada por tixeiras (vigas transversais), cima ou cume (viga lonxitudinal), beiril ou cornixa (transversal sobre o peche dos costais) e rematando a cuberta nos extremos a sobrepena (ausente se o tellado desborda os extremos) coroada por pináculos, cruces e outros elementos decorativos.